Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Το παρόν κείμενο στηρίζεται κυρίως στη μελέτη του ιστορικού Έρβαντ Αμπραχαμιάν για τη σύγχρονη ιστορία του Ιράν, καθώς και σε επίσημα αμερικανικά αρχεία και αποχαρακτηρισμένα τεκμήρια που αφορούν το πραξικόπημα του 1953. Η συχνή αναφορά στον Αμπραχαμιάν έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η ανάλυσή του φωτίζει με ακρίβεια την ιστορική διαδρομή που συνδέει την ανατροπή του Μοχάμαντ Μοσαντέκ με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Η κυρίαρχη δυτική αφήγηση για την Ιρανική Επανάσταση είν

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον του Ιράν. Χωρίς ψηφοφορία στο Κογκρέσο, χωρίς εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας, χωρίς καμία νομική βάση στο διεθνές δίκαιο. Η επιχείρηση «Epic Fury» δολοφόνησε τον ανώτατο ηγέτη Χαμενεΐ, μέλη της οικογένειάς του, στρατιωτικούς αξιωματούχους — και χτύπησε νοσοκομεία, σχολεία, πολιτιστικά μνημεία. Ένα σχολείο κοριτσιών στη νότια Τεχεράνη βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια προπόνησης. Οι νεκροί μ

Ι. Ξεκινήσαμε αυτή τη σειρά  κειμένων με αφορμή ένα δοκίμιο του Αγκάμπεν και δύο ταινίες — τον Πετεινό του San Michele  των Taviani και τη Chinoise του Godard. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει ταινία. Υπάρχει ένα λογοτεχνικό διήγημα του Herman Melville που έχει γίνει ταινία — περισσότερες από μία φορές — αλλά εδώ θα βασιστούμε στο διήγημα, επειδή κάτι στον πυρήνα του αντιστέκεται στην οπτικοποίηση της μεταφοράς. Δεν έχει πλοκή με τη συνηθισμένη έννοια. Το  « Bartleby, ο γραφιάς»  (1

Η ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα μετά το 2010 δεν μπορεί να γραφτεί χωρίς να τεθεί στο επίκεντρο η ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο μακροχρόνιος πρόεδρός της, Γιάννης Παναγόπουλος. Για ένα σημαντικό τμήμα του κόσμου της εργασίας, το πρόσωπό του έχει ταυτιστεί όχι με την αντίσταση αλλά με την υποχώρηση, όχι με την ανασύνταξη αλλά με τη σταδιακή απονεύρωση της συλλογικής ισχύος. Η κριτική που διατυπώνεται εναντίον του δεν είναι προσωπική εμπάθεια· είναι πολιτική και ιστορική

I. Ας ξεκινήσουμε πάλι από ένα φιλμ — όπως κάναμε και σε προηγούμενο κείμενο αυτής της σειράς, τον «Πετεινό του San Michele» . Το 1967, ένα χρόνο πριν οι φοιτητές του Παρισιού βγουν στους δρόμους και ο Μάης του '68 γίνει σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, ο Jean-Luc Godard γύρισε μια ταινία για πέντε νέους που αποφασίζουν να ζήσουν μαζί σε ένα διαμέρισμα και να σχηματίσουν μια μαοϊκή ομάδα. Την ονόμασε La Chinoise — «Η Κινέζα» (δείτε/ξαναθυμηθείτε εδώ  το trailer, είναι ωραίο). Τ

Καρέ από την τελευταία σκηνή του San Michele aveva un gallo  (Taviani), finale. Ι. Το 1870, στην ταινία San Michele aveva un gallo των αδερφών Taviani, ο αναρχικός διεθνιστής Giulio Manieri οδηγεί μια χούφτα συντρόφων σε μια αποτυχημένη εξέγερση στην Ούμπρια — την ορεινή περιοχή της κεντρικής Ιταλίας, ανάμεσα σε Τοσκάνη και Ρώμη. Καταδικάζεται σε θάνατο, η ποινή μετατρέπεται σε ισόβια, και ο Manieri περνά δέκα χρόνια σε απομόνωση — επιβιώνοντας κάνοντας διαλόγους με τον εαυτό